On bir yaşındaki Gece için kardeşinin olacağını bilmek, günün her saati denize girebilmek kadar güzel… Özellikle büyük şehrin karmaşasından kaçıp geldikleri Fethiye’de, ailece işlettikleri Fesleğen Lokantası’yla başlayan yeni hayatlarında, tatlı hayallerin önüne hiçbir engelin çıkmayacağına emin. Ancak yetişkinlerin dünyası her zaman bu kadar basit değil. Gece, annesinin niçin hep yorgun olduğunu merak ediyor. Ya da babası ile, eskiden bir denizci olan dedesinin niçin sürekli atıştığını. Ufuktan bakan Can Adası’nın gitgide niçin daha çok anılır olduğunu ve mutluluğun nasıl bu kadar kırılganlaşabileceğini... Gece’nin kafasını meşgul eden bu soruların cevapları anılarda, gecikmiş sohbetlerde ve birtakım zorlukları ailece aşmaya olan kararlılıklarında saklı...
Öyküleriyle sevilen yazar Anıl Mert Özsoy, Can Çocuk Yayınları’ndaki ilk romanında okurları Akdeniz sahilinde, sevgi ve umut dolu bir aile öyküsüne davet ederken, geçmişin ve kırgınlıkların onarılabilir olduğunu, umulmadık dertlerin dayanışma ve karşılıklı anlayışla çözülebileceğini, bir sonbahar fırtınasında bile yaz güneşinin hissedilebileceğini hatırlatıyor.
KİTAP HAKKINDAKİ DÜŞÜNCELERİM;
Kitap güzeldi. Karakterlereyse iyi kurgulanmış. "Fesleğenim," diye seveniniz var mı sizin?
KİTAPTAN ALINTILAR;
"İnsanların yüzündeki mutluluğu görünce senin de karnın doyacak," demiş ve eklemişti, "Karnın doymasa bile gönlün kesin doyacak..."
*****
Gece, yaz başında dedesinin hediye ettiği fotoğraf makinesinin de çantasında olduğunu hatırlayınca gülümsedi. Dedesi makineyi hediye ederken, "İnsanların yüzündeki mutluluğu görünce senin de karnın doyacak," demiş ve eklemişti, "Karnın doymasa bile gönlün kesin doyacak..."
*****
Mutluluk bazen bir çay bardağına sığabiliyordu.
*****
Acılar hatıralaştıkça güzelleşir.
*****
Bilmediğimiz bir sürü şey var evladım. Ne kadar çok kitabın varsa o kadar çok şey bilmediğini görürsün.
*****
İyi bir denizci aza tamah eder. Her şeyden önce gemisi önemlidir onun.
Sen iki ters bir düz kırgınlıklar örerken beş numara şişle
Yumuşacık kakaolu kekler yapardı karşı evin annesi
İmrenirdim
Mutfağındaki eksik malzemeden bihaber
Tepeleme dolu kızgınlıklar yüklerdim dişlerimin arasına
Bilmezdim anne
Karşı evin babasında bitermiş iş
Bunu görmezdim
Hep başın ağrırdı
Başın, hep ağrırdı
Sırf bu yüzden bile bazı zamanlar
Seni sevmezdim
Küçüktüm anne
Bilseydim evinde su faturası ödenmemiş
Çeşmeden akmayan suya
İsyan etmezdim
Sen iki kere ikinin dört ettiğini ekmek hesabından bilirken
Mis kokulu çamaşırlar asardı karşı evin annesi
Özenirdim
Ellerindeki çamaşır suyu kokusundan rahatsız
Çocukça bir küskünlük eklerdim gecelerime
Oysa ellerin ruhuma akarmış saçlarımdan
Ömrümü tararmış titreyen parmakların
Bilmezdim anne
Büyümek denen illet dayanıncaya dek kapıma
Ellerinin ne muhteşem olduğunu bilmezdim
Küçüktüm anne
Yoksa
Gün aşırı patlayan sarı ampulü
Mumla yamayacak yüce gönlünü
Ezecek kadar ezilmezdim
Sen çalı süpürgesiyle süpürürken dış kapının ağzını
Taze boyalı saçlarını savurarak süzülürdü karşı evin annesi
Ayağında yüksek topuklu bir isyan
Düşündüm de şimdi
Ne iğreti dururdu o topukların üstünde dursan
Senin çatlamış ayakların vardı anne
Hacı Şakir kokardın en beyazından
İncecik bir yemeniyle gizlerdin
Ölünce her bir teli yılan olacak sandığın sırma saçlarını
Çok yeni anladım anne
Ağaran her saç telinden üstüme düşen payımı
Çocuktum anne
Bir bisikletim olsa bütün mutluluklar benimdi
Babam eve sarhoş gelmiş geç gelmiş
Hepsi sabah sokağa çıktığımda biterdi
Bilmezdim anne
Karşı evden arta kalan çantalar dolusu giysi
Üstümüze cuk otururken
Ruhuna azap olur akarmış
Bilmezdim benim annem gözünün yaşıyla her bayram
arifesi
Vitrinlere bakarmış
Sen ilkokul fişlerimi kardeşimle hecelerken
Telefonu keşfetmiş karşı evin annesi
Bilsen ne cahildin ne görgüsüzdün gözümde
Yak deseler yakacağım o dakika dünyayı
Yık deseler
Ne şu eski divan kalacak
Ne çiçekli perdeler
Şimdiki aklımla ah bir sorsalar bana
Desem
O tertemiz günlerim
Hani şimdi neredeler
Ben ay sonunu nasıl getireceğim diye
Hesaplar yaparken bir gün
Oğlum nefes nefese yararak ortalığı girdi içeri
Yumuşacık kakaolu kekler yapmış dedi karşı evin annesi
Çok geç anlıyor insan anne
İlle de kendi annesi
İlle de kendi annesi
DENİZ İNAN
Not: Şair Deniz İnan’ın " Karşı evin annesi " isimli şiiri 2019 yılında Avrupa ’da en iyi Türk Şiiri ödülünü almıştır.
Açılış çiçeğini bahçeden anne olan arkadaşların anneler gününü kutlamak için toplamıştım. Anneler gününüz kutlu olsun.
Hepinize güzel bir hafta diliyorum. Buralar ve ben bildiğiniz gibiyiz. 2 haftadır pazara çıkmadık, bir hafta pazaryerinde Karadenizliler şenliği vardı, bu hafta da Tarım fuarı vardı. Arkadaş Zübeyde fuarı unutmuş, sabah 10 da beni arıyor açtınız mı diye:)) Zübeyda fuar var açmadık dedim, deme dedi, ben yine hazırladım pazar çantasını gidiyordum deyince bayağı bir güldük:))
Geçtiğimiz hafta 2 gece üst üste konsere gittim arkadaşla, güzeldi...
Naneleri biçtik, aslında hıdrellez sabahı biçilecekti fakat biz önce biçtik. Bahçede bazı güllerde bitlenme olmuş, onlarada sıçramasın dedik. Bitler için ilaç yaptım hiç güllerde böcek kalmadı.
1 Lt su
1 Yemek kaşığı sıvı arap sabunu
1-2 Damla neem yağı ( tesbih ağacı yağı)
Bitkilerinizde sorun varsa tavsiye ederim.
Bu yavrular benim bahçe kedimin komşunun yatak odasında doğurduğu yavrular. Komşunun oğlu geldi başka şehirden, usul usul anneyi sonra yavruları sevmiş, fakat bizim minnoş bundan huylanmış, tek tek hepsini bizim odunluğa taşıdı, şimdi orada ikamet ediyorlar.
Bunlarda minnoşun kızı tombalağın doğurduğu ocak içindeki 5 tane:)) gözler yeni açıldı, ne zaman çıkarlar ocaklıktan bilemem.
Birisi zor bir zaman geçirdiğinde, sadece onunla oturun.
Öğüt veya tavsiye olmadan.
Sadece orada olun.
'Var' olmak doğası gereği pozitiftir.
Dinlemek, şahit olmak, gözlemek, kucaklayan bir kalp ile alanı tutmak iyileştiricidir.
Bazen başkalarına karşı şefkat duygumuz aktive olduğunda onları veya bir durumu 'düzeltmek' için içsel bir eğilim hissederiz.
Ve bir çok durumda her ne kadar bu genellikle iyi niyetli olsa da başkaları 'düzeltilmek' istemez,
Onlar 'Duyulmak, Sarılmak ,Hissedilmek, Anlaşılmak, Sevilmek' isterler...
EL YAZISI modası geçmiş bir şey değil,
BEYİN EGZERSİZİDİR.
Beyindeki birçok bölgeyi, düşünmeyi, hissetmeyi, hareket etmeyi ve hatırlamayı aynı anda harekete geçirir. Elle yazarken ince motor becerilerinizi, hafıza sistemlerinizi, duyusal farkındalığınızı ve odaklanmış dikkatinizi kullanırsınız.
Sizi en iyi şekilde _yavaşlatarak-_öğrenmeyi daha derin ve kalıcı hale getirir.
Elle yazarken, beynin birçok bölgesi aktifleşir ve birlikte çalışır:
• Motor alanı – Parmaklarınızı ve elinizi hareket ettirir
• Düşünme alanı (ön beyin) – Odaklanmanıza ve düşüncelerinizi organize etmenize yardımcı olur
• Dil alanı – Düşünceleri kelimelere dönüştürür
• Görsel alan – Harfleri ve şekilleri tanır
• Hafıza merkezi – Daha iyi hatırlamanıza ve öğrenmenize yardımcı olur
• Koordinasyon merkezi – Yazıyı pürüzsüz ve dengeli tutar
✨ Bu nedenle el yazısı
konsantrasyonu, hafızayı, netliği,
duygusal dengeyi ve öğrenmeyi geliştirir.
Zihni, bedeni ve farkındalığı
tek bir basit eylemde birleştirir
ve genellikle terapi, öğrenme, olumlamalar,
günlük tutma
ve hatta manevi uygulamalarda kullanılır;
biliş, duygu, hafıza ve motor zekayı senkronize eder.
Kısa bir migros turu idi....
Nisan ayında okuduklarım, bahar gelince gevşemiş gönül yayları:)))
“Yollar biz yürüdükçe uzadı, uzadıkça canavarlar çoğaldı, çoğaldıkça korkularımız hortladı, hortladıkça çaldı içimizden birkaçını. Eksile eksile her adımda, döküle saçıla serçeler gibi yollara, biz hep yürüdük.”
Bakış dediğimiz şey bazen bir yere varmaz, asılı kalır. Hevesi Kirpiğinde’de olan bu: bir ânın içinde durup kalmak, devam edememek, geri dönememek. Sanki hayat tam orada, gözle kirpik arasında sıkışmış gibi. Okudukça fark ediliyor; bazı şeyler geçmiyor, sadece yer değiştiriyor.
Bir meydanda dağılan hayatlar, yollara düşen çocuklar, adı silinen insanlar... Polat Özlüoğlu’nun öykücülüğünde belirginleşen damarın en yoğun, en çıplak hâllerinden birini sunuyor Hevesi Kirpiğinde. Tanıdık mekânlarda, tanıdık anlarda ama tam ortasında açılan kırılmalarla ilerliyor; olanı anlatmaktan çok geride kalanı izliyor, hafızanın kolayca kapatamadığı yerlerden konuşuyor.
KİTAP HAKKINDAKİ DÜŞÜNCEM;
Kısa öykülerin yer aldığı kitap. Saldırı, savaş, fakirlik, hastalık, toplum tarafından kabul görmemek gibi olayları anlatan öyküler yer alıyor kitapta.
KİTAPTAN ALINTILAR;
"Üstümüzden kanatları kopuk kırlangıçlar uçtu geçti. Öyle apansız çekip gittiler ki şimdi güz bitti dedim içimden. Kış geldi. İçimi bir hüzün kapladı. Etrafa baktım. Eskiden Tren garı arkada kalanların, gidenlerin, terk edilenlerin, ayrılıkların mezarıydı, şimdi onlarca çocuğun, gencin, kızın, oğlanın, yüzlerce elin, ayağın, kolun, bacağın, gözün, kulağın, düşlerin mezarı oldu dedim yazık.
*****
"Ben çocukluğumu, anamı gömdüğümüzün ertesi, sıcacık helvası soğumadan, şerbeti bitmeden, kokusu dönmeden, gözümdeki yaşlar kurumadan daha babamın, "Bir çorba kaynatıver kardeşlerin acıktı," dediği o vakit kaybettim. Bir daha da arayıp bulmak gelmedi aklıma.
*****
"Sana dair ne varsa hepsi aklımda, içimde kapalı bir odada zapturapt altında, zor tutuyorum, bıraksam beni ele geçireceksin. Sebebim olacaksın. Geçmişimi rehin alıp, şimdime haciz koyacaksın."
*****
Herkesin yüzünde emanet bir mutluluk, yüreğinde sevinç vardı.
*****
“İçim koca bir kara delik. Kendi içimde kayboluyorum.”
*****
Acıya alışmaya gör, sarmaşık gibi valla bir dadandı mı sana kımıl kımıl ilerleyiveriyor, damarlarına kanına karışıyor, kemiklerini sızlatıyor, bir bakmışsın her yerin acıdan uyuşmuş ama sen farkında değilsin.
*****
Şimdiki aşkları görüyoz saman alevi gibi. Laylondan. Yanmasıyla sönmesi bir oluyor. Kötü bir koku kalıyor geride. Başka bir şey yok. Aşktan yanmak mı kaldı şimdi.
Geçti Dost Kervanı'nda ki öyküleriyle okuyucunun hafızasında tanıdık tatlar bırakan Mehmet Şeker, Hana Vardık Yağmur Dindi kitabında yine bizi tarihsiz ve tarifsiz bir yolculuğa çıkarıyor. Kendimizi olayların merkezinde bulmamızı sağlayan üslubu sayesinde; bazen Karagöz'ünü kestirmemek için direnen bir çocuğun gözünden, bazen gurbetteki Tırnovalı bir muhacirin dilinden, bazen Üsküdar'a giden bir vapurun güvertesinden, bazen de kendisini daha çok sevdirebilmek için okulun bahçesinde öğrencilerin gelmesini bekleyen Zıpır'dan dinliyoruz Mehmet Şeker'in hikâyesini.
KİTAP HAKKINDAKİ DÜŞÜNCELERİM;
Güzel bir öykü kitabı idi. 25 tane öykü var.
KİTAPTAN ALINTILAR;
Yine de insan bazen, ortada apaçık duran bir şeyi bile konuşma ihtiyacı duyuyor.
*****
Zaman belki de düz ya da dalgalı bir çizgi gibi değil de nereden başladığı, nerede biteceği, dibi, derinliği, sonu, çapı, hızı (biz faniler için) belli olmayan, içinde kıvrıla kıvıra, döne dolana, savrula savrula dibine doğru yol aldığımız, attığımız her turda bir önceki turun izdüşümünden geçerken bizi tarihin tekerrürüne inandıran bir garip girdaptır belki de. Neden olmasın?
*****
İnsan, düşündükçe daha iyi fark ediyor sevgiyi.
*****
Sevmek, sevilmek üzere kafanı patlatırsın da aşkı tarif edemediğine şaşarsın insanların... Kendin de beceremezsin o tarifi üstelik istediğin kıvamda.
*****
Ne zaman değişti sevginin şekli şemali?
*****
Her akşam gün bitiyor. Kimse bilmez bu sırrı.
*****
İnsanların empatileri yok artık. Sempatileri zaten çok önceden kayboldu.
*****
İnsanlar çok yaklaşamadıkları hakkında fikir yürütmeye bayılıyor.
*****
Kağıt üstündeki hangi hesap tutmuş ki?
*****
Gönül yaşlanmıyor.
*****
İnsan annesine güvenmezse, kime güvenecek?
*****
Kim kime ne verirse, alan O'dur. Hiçbir zaman yabana gitmez.
