Geceleri en çok sessizlik büyür... Küçük kasabanın loş sokaklarında Addie Moore ile Louis Waters, birbirlerinin varlığına alışmış olsalar da aynı sessizliğin içinde farklı evlerde uyumaya çalışırken aslında aynı şeyden mustariptir: yaş aldıkça büyüyen o derin, inatçı yalnızlık. Bir gün Addie, kendini bile şaşırtan bir karar verir. Korkularını, tereddütlerini, başkalarının ne diyeceğini bir kenara bırakır ve Louis’in kapısını çalacak cesareti bulur. Basit gibi görünen bir teklif, ikisine de hayatın hâlâ sürprizler sakladığını hatırlatacak kadar büyük bir başlangıçtır.
Ruhların Sonbaharı, iki yorgun ruhun gecenin içinde birbirine yaklaşırken yeniden ısınmayı, yeniden yaşamayı öğrendiği dokunaklı bir hikâye.
KİTAP HAKKINDAKİ DÜŞÜNCEM;
Edebi gücü olmayan, ama su gibi akıp giden bir kitaptı. Yalnızlığı paylaşan iki yetişkin insanı anlatıyor.
KİTAPTAN ALINTILAR;
İnsanlar acıları atlatmayı bilirler.
*****
İhmalde bir günahtır.
*****
İnsanlar herkesin içinde kibardır. Kimse kalabalıkta yaygara koparmak istemez.
*****
Her çocuk top oynama şansına sahip olmalı.
*****
İnsanlar, ölümden sonra ruhun bir süre bedenin üstünde süzüldüğünü söyler.
*****
Kim hayatta her istediğini elde etmiş ki? Çoğumuz bunu başaramıyoruz.
*****
İnsan yanlış giden her şeyi düzeltemiyor.
*****
Pek de ahım şahım bir yer değilmiş.
Sana göre öyle olabilir; önemli olan kiminle birlikte olduğun.
*****
Başkalarını istemiyorum; başkaları umurumda değil. Bütün duygularımı öldürdüler.
*****
Gelecekte yaşanması muhtemel olaylar için şimdiden havaya girmene gerek yok.
*****
Kendi şartlarında düşünürsen beni anlayamazsın…
*****
Çocuklar, doğru yaklaşıldığı sürece nerdeyse her şeyi kabullenebilir, her şeye uyum sağlarlar.
*****
İnsanın adı böyle kötüye çıkmayan görsün, üstüne yapışır kalır.
*****
KİTAPTAN ŞARKILAR;
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder